4 maja 2026. Słowo na poniedziałek 5 tygodnia okresu wielkanocnego. Czytania, Ewangelia, rozważanie, komentarze oraz homilia kard. Rysia
4 maja 2026, Poniedziałek
Poniedziałek V tygodnia okresu wielkanocnego – wspomnienie świętego Floriana, męczennika, (w Krakowie: Święto; w Bystrzycy Kłodzkiej i w Chorzowie: Uroczystość; w Płocku: Uroczystość świętego Zygmunta, króla i męczennika, głównego patrona miasta) patron dnia: tu; inne oficjum: tu
Czytania +
Czytania na poniedziałek 5 tygodnia okresu wielkanocnego
1. czytanie (Dz 14, 5-18)
Działalność Pawła i Barnaby w Likaonii
Czytanie z Dziejów Apostolskich
Gdy Paweł i Barnaba dowiedzieli się w Ikonium, że poganie i Żydzi wraz ze swymi władzami zamierzają ich znieważyć i ukamienować, uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice i tam głosili Ewangelię.
W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, kaleka od urodzenia, który nigdy nie chodził. Słuchał on przemówienia Pawła; ten spojrzał na niego uważnie i widząc, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia, zawołał głośno: «Stań prosto na nogach!» A on zerwał się i zaczął chodzić.
Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: «Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!» Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, którego świątynia była przed miastem, przywiódł przed bramę woły oraz przyniósł wieńce i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.
Na wieść o tym apostołowie Barnaba i Paweł rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: «Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje. Pozwolił On w dawnych czasach, aby każdy naród chodził własnymi drogami, ale nie przestawał dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was i radością napełniał wasze serca».
Tymi słowami ledwie powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary.
Oto Słowo Boże
Psalm (Ps 115 (113B), 1-2. 3-4. 15-16 (R.: por. 1))
Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
albo: Alleluja
Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę *
za łaskę i wierność Twoją.
Dlaczego mają pytać poganie: *
«Gdzie się ich Bóg znajduje?»
Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
albo: Alleluja
Nasz Bóg jest w niebie, *
czyni wszystko, co zechce.
Ich bożki są ze srebra i złota, *
dzieła rąk ludzkich.
Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
albo: Alleluja
Błogosławieni jesteście przez Pana, *
który stworzył niebo i ziemię.
Niebo jest niebem Pana, *
ziemię zaś dał synom ludzkim.
Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu
albo: Alleluja
Aklamacja (Por. J 14, 26)
Alleluja, alleluja, alleluja
Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.
Alleluja, alleluja, alleluja
↑ Ewangelia (J 14, 21-26)
Duch Święty nauczy was wszystkiego
Słowa Ewangelii według Świętego Jana:
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».
Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?»
W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».
Oto Słowo Pańskie
↑ Rozważanie Ojca Pustelnika
Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (poniedziałek 5 tygodnia okresu wielkanocnego, rok liturgiczny A II)
Słowo i obecność
Słowa stanowią codzienność naszego życia. Najczęściej pojawiają się w ramach relacji, które można nazwać komunikacją. Jest to stan neutralnej wymiany informacji. Przypomina to związek dwóch komputerów, które pomiędzy sobą dokonują sprawnej transmisji kolejnych gigabajtów danych. W przypadku komunikacji, pomimo nieraz pozornej bliskości, dwie osoby pozostają duchowo odległe od siebie.
Zachowanie typowo ludzkie pojawia się dopiero w relacji, którą można nazwać komunią osób. Komunia oznacza stan, gdzie słowa powodują zaistnienie rzeczywistej jedności. Słowo wypowiedziane przez mówiącego, zostaje z otwartością i ufnością przyjęte przez słuchającego. Czytający z zainteresowaniem absorbuje w siebie treści przekazywane przez piszącego. Pomiędzy osobami istnieje dobroć i radość z wzajemnej obecności. Wymieniane słowa są podobnie rozumiane i powodują pogłębianie wzajemnych więzi. Pojawia się radosne doświadczenie współobecności. Jednak pewien próg „odrębnych światów”, pomimo najszczerszych chęci, pozostaje nieprzekraczalny. Ludzkie możliwości nie pozwalają, aby jeden człowiek zaistniał w drugim człowieku. Pragnienie, aby poprzez słowo w pełni obdarować sobą i przyjąć czyjś dar w siebie, pozostaje niezaspokojone.
To głębokie pragnienie, wzajemnego bycia w sobie poprzez słowo, może być spełnione tylko mocą samego Boga. W ten sposób wznosimy się na duchowy poziom, gdzie ludzkie słowo zostaje realnie poprzez modlitwę przeniknięte Boską Obecnością. Bezcenną intuicję daje nam wypowiedź Jezusa: „A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim mieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem” (J 14, 26). Tak! Nawet słowa, wypowiedziane fizycznie przez samego Jezusa i zapisane w Ewangelii, mogą dotrzeć do głębi ludzkiego serca tylko dzięki Duchowi Świętemu. Duch Święty jest wewnętrznym Mistrzem, Przewodnikiem i Ożywicielem, który sprawia, że usłyszane lub przeczytane słowo Jezusa staje się zrozumiałe, porusza serce i człowiek zostaje wypełniony realną Bożą Obecnością.
Jeżeli człowiek zachowuje Jezusowe przykazania, wtedy jego słowo niejako zostaje „nasączone” Duchem Świętym. Można powiedzieć, że ludzkie słowo jest wtedy kropelką, która pochodzi z Oceanu Bożego Słowa. Duch Święty sprawia, że relacja pomiędzy ludźmi przybiera wtedy postać duchowej jedności. Wówczas, wzajemnie kierowane do siebie słowa powodują duchowe zjednoczenie, które może być nieustannie pogłębiane. Poprzez słowo jeden człowiek staje się obecny w drugim człowieku. Ta obecność może być coraz głębsza. Miłujący odwiedza miłowanego w mieszkaniu jego duszy. Miłowany przyjmuje gościnę miłującego w mieszkaniu swej duszy. Słowo staje się nośnikiem obecności jego autora. Ta obecność może być wręcz doświadczana wewnętrznie. Jest to owoc działania Ducha Świętego, którego św. Jan określa mianem Pocieszyciela.
Określenie „pocieszyciel” jest tłumaczeniem greckiego wyrazu „parakletos”, który oznacza obrońcę, orędownika, współtowarzysza zdolnego do udzielenia pomocy. Duch Święty jako Pocieszyciel przychodzi i pomaga człowiekowi przezwyciężyć zasmucające osamotnienie. Jest obrońcą, który chroni przed oskarżycielskimi i dołującymi atakami diabła. To diabeł wtłacza myśli w rodzaju: „jesteś sam”, „nikt cię nie rozumie”, „nikt cię nie kocha”, „nikt o tobie nie pamięta”. Duch Święty pociesza nie tylko w sensie zewnętrznej otuchy, ale wręcz wypełnia wewnętrznie Obecnością Boga. Jednocześnie, będąc Miłością pomiędzy Ojcem i Synem, sprawia, że poprzez słowo jeden człowiek może być duchowo obecny w drugim człowieku. Ta obecność staje się bezcennym pocieszeniem „bycia razem” i daje radość głębokiego duchowego zjednoczenia, na wzór Trójcy Świętej.
Wspaniale, jeśli w przeżywanych relacjach gorąco przywołujemy Ducha Świętego i Jemu powierzamy każde słowo. Wtedy dokonuje się cud coraz głębszej wzajemnej obecności w sobie poprzez przemodlone słowo. Ukoronowaniem tego procesu pogłębiania współobecności będzie doskonałe zjednoczenie w łonie Trójcy Świętej w Niebie.
19 maja 2014 (J 14, 21-26)

↑ Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.
↑ Komentarze video
↑ Wszystkie poniższe okna video powinny wyświetlać najbardziej aktualny (dzisiejszy) odcinek, czasem trzeba go jednak odszukać w rozwijanej playliście (biała ikonka w oknie video, aktywna po kliknięciu przycisku odtwarzania).
↑ „Słowo na jutro” (~5-35′)
↑ Wprowadzenie do dzisiejszej Ewangelii, proponowane przez Centrum Formacji Duchowej w Krakowie na wieczór poprzedniego dnia, odcinek 2074 dostępny od 20:00 (~5-35′).
„Słowo na jutro”
Źródło: CFD księży Salwatorianów w Krakowie
↑ Zoom (~2-3′)
↑ Od poniedziałku do piątku Zoom Mocnych w Duchu prowadzi o. Remigiusz Recław, Jezuita, a w soboty i niedziele Inga Pozorska, kierownik zespołu Mocni w Duchu (odcinek dostępny od godziny 5:00 rano).
Zoom Mocnych w Duchu
o. Recław SJ
Źródło: Remi Recław SJ
↑ Zielone Pastwisko (~4-7′)
↑ Zielone Pastwisko prowadzone przez ojca biskupa Piotra Kleszcza OFM conv., franciszkanina (odcinek na dziś pojawia się koło godziny 0:00).
Zielone Pastwisko
bp Piotr Kleszcz OFM
Źródło: Archidiecezja Łódzka
↑ Homilia (~9-29′)
↑ Dzisiejsze albo najbardziej aktualne homilie księdza kardynała Konrada Krajewskiego, księdza biskupa Zbigniewa Wołkowicza, ojca biskupa Piotra Kleszcza i księdza kardynała Grzegorza Rysia.
↑ Homilia 4.5.2026
2 Tm 2, 1-13
Uroczystość św Floriana
Kardynał Grzegorz Ryś
Źródło: Archidiecezja Krakowska
