6 grudnia 2025, Sobota

Sobota I tygodnia Adwentu (wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa) pierwsza sobota miesiąca (patron dnia: tu; inne oficjum: tu)

Spis treści:

• Czytania

• Ewangelia

• Rozważanie z Eremu*

• Komentarze video:

۰ „Słowo na jutro” (~5-35′)
۰ Zoom (~2-3′)
۰ Zielone Pastwisko (~5′)
۰ Homilia (jeśli jest dostępna)

Nowenna do Dziewicy Niepokalanej #8 →

Nowenna do świętego Jana od Krzyża #2 →

Rorarty na żywo o 7:00 →

1. czytanie (Iz 30, 19-21. 23-26)

Bóg zlituje się nad swoim ludem

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg, Święty Izraela:

Zaiste, o ludu, który zamieszkujesz Syjon w Jerozolimie, nie będziesz gorzko płakał. Rychło okaże ci on łaskę na głos twojej prośby. Ledwie usłyszy, odpowie ci.

Choćby ci Pan dał chleb ucisku i wodę utrapienia, twój Nauczyciel już nie odstąpi, a oczy twoje patrzeć będą na twego Mistrza. Twoje uszy usłyszą słowa rozlegające się za tobą: «To jest droga, idźcie nią!», jeśli chciałbyś iść na prawo lub na lewo.

On ześle deszcz na zboże, którym obsiejesz rolę, a pokarm z plonów ziemi będzie soczysty i pożywny. Twoje trzody będą się pasły w owym dniu na rozległych łąkach. Woły i osły obrabiające rolę żreć będą paszę dobrze przyprawioną, która została starannie przewiana.

Dojdzie do tego, że na każdej wysokiej górze i na każdym wyniosłym pagórku będą strumienie płynących wód na czas wielkiej rzezi, gdy padną warownie. Wówczas światło księżyca będzie jak światło słoneczne, a światło słońca będzie siedmiokrotne, jakby światło siedmiu dni, w dniu, gdy Pan opatrzy rany swego ludu i uleczy jego sińce po razach.

Oto Słowo Boże

Psalm (Ps 147A (146), 1b-2. 3-4. 5-6 (R.: por. Iz 30, 18))

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Chwalcie Pana, bo dobrze jest śpiewać psalmy Bogu, *
słodko jest Go wysławiać.
Pan buduje Jeruzalem, *
gromadzi rozproszonych z Izraela.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

On leczy złamanych na duchu *
i przewiązuje ich rany.
On liczy wszystkie gwiazdy *
i każdej imię nadaje.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Nasz Pan jest wielki i potężny, *
a Jego mądrość niewypowiedziana.
Pan dźwiga pokornych, *
karki grzeszników zgina do ziemi.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Aklamacja (Iz 33, 22)

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan jest naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą,
Pan naszym królem, on nas zbawi.

Alleluja, alleluja, alleluja

↑ Ewangelia (Mt 9, 35 – 10, 1. 5a. 6-8)

Jezus lituje się nad znękanymi

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza:

Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości.

A widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».

Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. Tych to dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».

Oto Słowo Pańskie

Słowo na inny dzień →

↑ Rozważanie Ojca Pustelnika

Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (6 grudnia, wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa, 1 sobota Adwentu, rok liturgiczny B I)

Mikołajkowa czapeczka

Dwa życiowe obszary. Oj… Dobrze dają się nam we znaki. Z jednej strony własne słabości i upokarzające ograniczenia. Z drugiej zaś osłabiające nas przykrości i krzywdy, doznane od innych ludzi. W sercu rodzi się marzenie: „Jakże byłoby pięknie, gdyby tego wszystkiego nie było!”. Ale czy jest to słuszne? A może te trudne doświadczenia są właśnie czymś najlepszym, czego akurat teraz potrzebujemy?

Często zdarza się tak, że człowiek ma dokładnie to, co dla niego w aktualnej sytuacji życiowej jest najbardziej właściwe. Nie potrafi jednak tego dostrzec i dlatego jest nieszczęśliwy. Mówiąc obrazowo. Ktoś, obiektywnie rzecz biorąc, potrzebuje niebieskiej czapeczki i taką czapeczkę właśnie ma. Na podstawie swych „powierzchownych kalkulacji” uznaje jednak, że pełnia szczęścia będzie możliwa tylko w przypadku posiadania zielonej czapeczki, o której zaczyna marzyć. Duchowe odkrycie polega na tym, aby wewnętrznie dostrzec optymalną wartość posiadanej obecnie niebieskiej czapeczki. Zielona wcale nie jest teraz do szczęścia potrzebna, a nawet mogłaby bardzo zaszkodzić lub być wielkim zawodem. Kwintesencją wewnętrznego oświecenia jest mocne przekonanie, że to właśnie niebieska czapeczka jest tą, która „tu i teraz” najlepiej pasuje i jest do szczęścia najbardziej pomocna.

Tak! Wielka ewangeliczna prawda! To, co „po ludzku” jest „uśmiercającym krzyżem”, „po Bożemu” może być „życiodajną łaską i jutrzenką Zmartwychwstania”. Własne ograniczenia lub doznane od kogoś krzywdy są ludzką słabością, która daje możliwość realnego działania mocy Bożej. Ewangelia mówi o Jezusie: „głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości” (Mt, 9, 35). Powiedzmy szczerze: bez trudów łatwo „obrastamy w piórka”. Jeśli nie mamy zaliczonego kanonu bolesnych doświadczeń, z dużym prawdopodobieństwem budujemy na sobie, trwając w potężnej iluzji opierania się na mocy Bożej. W rzeczywistości fundamentem jest nasza własna moc, ewentualnie ładnie przystrojona „religijnymi wianuszkami”. Dopiero wtedy, gdy do głębi poczujemy swą słabość i uznamy swą grzeszność, otwiera się przed nami szansa realnego przyjęcia Jezusa, który swą Boską Mocą wyprowadza nas z ludzkiej niemocy.

W tej perspektywie ukazują się dwa niezwykłe dary, aby na serio przyjąć Jezusa jako Zbawiciela. Otóż dostrzeżone i uznane słabości, to wielka ochrona przed śmiertelną pychą, która zamyka nas na Miłość Boga. Dlatego dziękujmy Bogu za dar swych ograniczeń. Te słabości, pokornie i cierpliwie powierzane Jezusowi, to bezcenna pomoc, aby w swej nędzy przyjmować uświęcające łaski w drodze do Nieba. W relacji do innych, w miejsce pyszno-głupawego mędrkowania pojawia się wtedy pokorne współczucie i serdeczne przytulenie osoby, która z czymś nie daje sobie rady.

Z kolei w przypadku doznanej od kogoś krzywdy, to jeszcze większa łaska (tzn. lepiej, żeby zła nie było, ale jeśli już nastąpiło, to przeżywanie go z Bogiem stanie się jeszcze większą łaską niż uprzednie zło). Bez tej krzywdy często byśmy nie pamiętali o Bogu, nie mówiąc już o gorliwym wołaniu do Jezusa Miłosiernego. Trzeba pamiętać o wielkim fakcie Miłosierdzia. Na czym polega? Otóż jeśli ktoś naprawdę nas skrzywdził, to przecież Bóg doskonale to widzi. Boże Serce krwawi i nie może znieść naszego bólu. Dlatego Jezus Miłosierny pragnie uzdrawiać nasze skrzywdzone serca i po wielokroć wynagradza nam swą łaską doznane zło. Można powiedzieć, im bardziej zostaniemy skrzywdzeni, tym większe „miłosierne błogosławieństwo” od Boga otrzymujemy. Ale Bóg na siłę nie „wpycha” nam swego pocieszenia. Dlatego nigdy nie kontemplujmy swej krzywdy, ale zawsze biegnijmy do Boga i jak najszerzej otwierajmy całą swą duszę i ciało na dar Miłosiernego Pocieszenia. Nasze serce doświadczy Bożej Mocy i być może ze wzruszeniem zaśpiewa: „O błogosławiona wina”. Blask królestwa Bożego!

Niech św. Mikołaj obdaruje dzisiaj Każdą i Każdego z nas „mikołajkową radością” z posiadanej czapeczki, w kolorze idealnie dopasowanym do naszej aktualnej sytuacji „tu i teraz”.

6 grudnia 2014 (Mt 9, 35 – 10, 1. 5-8)

↑ Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.

Modlitwy do świętego Józefa →