15 stycznia 2026. Słowo na czwartek 1 tygodnia zwykłego w roku II. Czytania, Ewangelia, rozważanie, komentarze oraz słowo kard. Rysia i rabina Boaza Pasha
15 stycznia 2026, Czwartek
Czwartek I tygodnia zwykłego (rok II) patron dnia: tu; inne oficjum: tu
święty pustelnik dziś wspominany: św. Paweł z Teb, pustelnik (u Paulinów: Uroczystość)
Spis treści:
۰ „Słowo na jutro” (~5-35′)
۰ Zoom (~2-3′)
۰ Zielone Pastwisko (~5′)
۰ Słowo kard. Rysia i rab. Boaza Pasha
Czytania +
Czytania na czwartek 1 tygodnia zwykłego (rok liturgiczny II)
1. czytanie (1 Sm 4, 1b-11)
Zdobycie Arki Przymierza przez Filistynów
Czytanie z Pierwszej Księgi Samuela
Izraelici wyruszyli do walki z Filistynami. Rozbili oni obóz koło Eben-Haezer, natomiast Filistyni rozbili obóz w Afek. Filistyni ustawili szyki bojowe przeciw Izraelitom i rozgorzała walka. Izraelici zostali pokonani przez Filistynów, tak że poległo na pobojowisku, na równinie, około czterech tysięcy ludzi.
Po powrocie ludzi do obozu starsi Izraela stawiali sobie pytanie: «Dlaczego Pan dotknął nas klęską z ręki Filistynów? Sprowadźmy sobie tutaj Arkę Przymierza Pańskiego z Szilo, ażeby znajdując się wśród nas, wyzwoliła nas z ręki naszych wrogów».
Lud posłał więc do Szilo i przywieziono stamtąd Arkę Przymierza Pana Zastępów, który zasiada na cherubach. Przy Arce Przymierza Bożego byli tam dwaj synowie Helego: Chofni i Pinchas.
Gdy Arka Przymierza Pańskiego dotarła do obozu, wszyscy Izraelici podnieśli głos w radosnym uniesieniu, aż ziemia drżała.
Kiedy Filistyni usłyszeli głos okrzyków, mówili: «Co znaczy ów głos tak gromkich okrzyków w obozie izraelskim?» Gdy dowiedzieli się, że Arka Pańska przybyła do obozu, Filistyni przelękli się. Mówili: «Bóg przybył do obozu». Mówili: «Biada nam! Nigdy dawniej czegoś podobnego nie było. Biada nam! Kto nas wybawi z mocy tych potężnych bogów? Przecież to ci sami bogowie, którzy zesłali na Egipt wszelakie plagi na pustyni. Trzymajcie się dzielnie i bądźcie mężami, Filistyni, żebyście się nie stali niewolnikami Hebrajczyków, podobnie jak oni byli niewolnikami waszymi. Bądźcie więc mężami i walczcie!»
Filistyni stoczyli bitwę i zwyciężyli Izraelitów, tak że każdy uciekł do swego namiotu. Klęska to była bardzo wielka. Zginęło bowiem trzydzieści tysięcy piechoty izraelskiej. Arka Boża została zabrana, a dwaj synowie Helego, Chofni i Pinchas, polegli.
Oto Słowo Boże
Psalm (Ps 44 (43), 10-11. 14-15. 24-25 (R.: por. 27b))
Wyzwól nas, Panie, przez Twe miłosierdzie
Odrzuciłeś nas, Boże, i okryłeś wstydem, *
już nie wyruszasz z naszymi wojskami.
Sprawiłeś, że ustępujemy przed wrogiem, *
a ci, co nas nienawidzą, łup sobie zdobyli.
Wyzwól nas, Panie, przez Twe miłosierdzie
Wystawiłeś nas na wzgardę sąsiadów, *
na śmiech otoczenia, na urągowisko.
Uczyniłeś nas przysłowiem wśród pogan, *
głowami potrząsają nad nami ludy.
Wyzwól nas, Panie, przez Twe miłosierdzie
Ocknij się! Dlaczego śpisz, Panie? *
Przebudź się! Nie odrzucaj nas na zawsze!
Dlaczego ukrywasz Twoje oblicze, *
zapominasz o naszej nędzy i ucisku?
Wyzwól nas, Panie, przez Twe miłosierdzie
Aklamacja (Por. Mt 4, 23)
Alleluja, alleluja, alleluja
Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.
Alleluja, alleluja, alleluja
↑ Ewangelia (Mk 1, 40-45)
Uzdrowienie trędowatego
Słowa Ewangelii według Świętego Marka:
Pewnego dnia przyszedł do Jezusa trędowaty i upadłszy na kolana, prosił Go: «Jeśli zechcesz, możesz mnie oczyścić». A Jezus, zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł do niego: «Chcę, bądź oczyszczony». Zaraz trąd go opuścił, i został oczyszczony.
Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił, mówiąc mu: «Bacz, abyś nikomu nic nie mówił, ale idź, pokaż się kapłanowi i złóż za swe oczyszczenie ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich».
Lecz on po wyjściu zaczął wiele opowiadać i rozgłaszać to, co zaszło, tak że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta, lecz przebywał w miejscach pustynnych. A ludzie zewsząd schodzili się do Niego.
Oto Słowo Pańskie
↑ Rozważanie Ojca Pustelnika
Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (15 stycznia, w Eremie: Uroczystość świętego Pawła Pustelnika, 1 czwartek zwykły, rok liturgiczny B I)
Pierwszy Pustelnik
Święte misterium, które rozgrywa się pomiędzy ludzkim sumieniem i Bożym Głosem. Najważniejsze, aby odczytać i wypełnić Wolę Bożą. Mieć pokój serca i poczucie bycia na swoim miejscu, to wielka sprawa. Ten skarb wiele jednak kosztuje. Wewnętrzna wolność „życia życiem od Boga” jest możliwa tylko wtedy, gdy nie ulegamy zniewalającej mocy świata. Jeśli świat jest tylko środkiem w drodze do Boga, wtedy jesteśmy wolni. Gdy świat staje się celem ostatecznym, stajemy się niewolnikami szantażu: „Jeśli coś zrobisz, to coś otrzymasz”, „Jeśli czegoś nie zrobisz, to coś stracisz”. „Istniejesz, jeśli jesteś widziany”. Jakże to ciężkie kajdany! Ileż stresu i presji, aby jak najlepiej wypaść! Oczywiście wolność umożliwia taki wybór. Ale czy warto pędzić „na zabicie” za ulotnym wiatrem?
Można żyć pięknie z Bogiem w świecie. Ale istnieje także powołanie, które polega na surowszym odejściu od świata. Codzienność przebiega wtedy w modlitewnej ciszy i samotności. Jest to możliwe na drodze pustelniczej. Fizyczne opuszczenie ludzi i świata nie jest celem, ale pomocnym środkiem, aby móc cały czas trwać przed Panem. Kto taki wybór nazywa ucieczką od życia, najwyraźniej siedzi za grubymi kratami swego ciężkiego więzienia. Ale kto otwiera się na Ducha Świętego, ten wie, że jest to zanurzanie się w istocie życia. Jezus wiele czasu „przebywał w miejscach pustynnych” (Mk 1, 45). Św. Paweł z Teb (228-341), którego dzisiaj wspominamy, jest uważany za pierwszego pustelnika chrześcijańskiego.
Św. Paweł udał się na pustynię egipską za młodu i pozostał tam aż do śmierci. Słuch o nim całkowicie zaginął. Przez dziesiątki lat żył samotnie w pustynnej grocie, otoczonej skalistymi górami. Pustkowie stwarzało korzystne warunki do trwania na modlitwie, sam na sam z Bogiem. Surowa pustynia, ze swym opatrznościowym źródłem i palmą, pozwoliła Pawłowi odkryć to, co prawdziwie konieczne, najważniejsze i nieprzemijalne. Pod koniec życia do samotnego pustelnika zawitał św. Antoni Mnich, który z tego spotkania pozostawił ustną relację swym uczniom. To bezpośrednie świadectwo znalazło się u podstaw późniejszej tradycji, którą barwnie spisał św. Hieronim w dziele pt. „Żywot św. Pawła Pierwszego Pustelnika”.
Paweł żył i umarł w samotności. Ale dzięki głębokiemu zjednoczeniu z Bogiem jego życie zaczęło po śmierci przynosić ogromne owoce. Zaczęto nazywać go Pierwszym Pustelnikiem chrześcijańskim. W V wieku powstał w miejscu pierwotnej groty Klasztor św. Pawła Pustelnika (Deir Anba Bula). Bogu dziękuję, że mogłem pewien czas spędzić w tym świętym miejscu. Nie da się opisać, jak wielkim błogosławieństwem jest samotna modlitwa w fizycznej i duchowej przestrzeni, gdzie przed wiekami trwał przed Panem św. Paweł, Pierwszy Pustelnik. Bezpośrednie dotknięcie ziemi, nasączonej krwią białego męczeństwa, umożliwia odbiór rdzennie istotnych rozumień, które wewnętrznie wyzwalają i dają nowe postrzeganie rzeczywistości. Poprzez wielogodzinne modlitwy i medytacje w miejscu groty oraz pośród „źródłowych piasków i skał” jeszcze mocniej osadziłem me eremickie życie i Erem w wielowiekowym strumieniu życia pustelniczego.
Współczesny pustelnik egipski, wielce doświadczony, którego tam spotkałem, pobłogosławił pisanie pustelniczych tekstów w Eremie Maryi; wskazał na starożytną tradycję ujmowania w słowo pustelniczych myśli. Obecnie technika pozwala przekazać tekst, przy jednoczesnym całkowitym trwaniu w stanie samotnego odosobnienia oraz wyciszenia. Mam nadzieję, że w dniu mej śmierci jeszcze dam radę choć kilka słów zamieścić. Cieszę się, że będę umierał w całkowitej fizycznej samotności. Sam jeden, pośród „piasku i kamieni” Eremu Maryi „Brama Nieba”; oczywiście w Obecności Boga, w duchowej wspólnocie Kościoła.
Dziękuję Bogu za dar powołania pustelniczego. Jeśli moje życie nie ma wartości, to umrę i zniknę na zawsze z ludzkiej pamięci. W każdym razie niech teraz i po mej śmierci Wola Boża się dokonuje. Św. Pawle Pierwszy Pustelniku, módl się za nami…
15 stycznia 2015 (Mk 1, 40-45)

↑ Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.
↑ Komentarze video
↑ Wszystkie poniższe okna video powinny wyświetlać najbardziej aktualny (dzisiejszy) odcinek, czasem trzeba go jednak odszukać w rozwijanej playliście (biała ikonka w oknie video, aktywna po kliknięciu przycisku odtwarzania).
↑ „Słowo na jutro” (~5-35′)
↑ Wprowadzenie do dzisiejszej Ewangelii, proponowane przez Centrum Formacji Duchowej w Krakowie na wieczór poprzedniego dnia, odcinek 1965 dostępny od 20:00 (~5-35′).
„Słowo na jutro”
Źródło: CFD księży Salwatorianów w Krakowie
↑ Zoom (~2-3′)
↑ Od poniedziałku do piątku Zoom Mocnych w Duchu prowadzi o. Remigiusz Recław, Jezuita, a w soboty i niedziele Inga Pozorska, kierownik zespołu Mocni w Duchu (odcinek dostępny od godziny 5:00 rano).
Zoom Mocnych w Duchu
o. Recław SJ
Źródło: Remi Recław SJ
↑ Zielone Pastwisko (~4-7′)
↑ Zielone Pastwisko prowadzone przez ojca biskupa Piotra Kleszcza OFM conv., franciszkanina (odcinek na dziś pojawia się koło godziny 0:00).
Zielone Pastwisko
bp Piotr Kleszcz OFM
Źródło: Archidiecezja Łódzka
↑ Homilia (~9-29′)
↑ Dzisiejsze słowo księdza kardynała Grzegorza Rysia oraz rabina Boaza Pasha wygłoszone w Bazylice Katedralnej w Płocku podczas nabożeństwa Słowa Bożego w ramach obchodów XXIX Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce (Rut 1, 15-18 .22, Iz 56, 1-8, Łk 19, 1-10).
Słowo
Kardynał Grzegorz Ryś
Źródło: Archidiecezja Krakowska
Słowo
Rabin Boaz Pash
Źródło: Archidiecezja Krakowska
