28 stycznia 2026, Środa

Środa III tygodnia zwykłego (rok II) – wspomnienie świętego Tomasza z Akwinu, kapłana i doktora Kościoła (u Dominikanów: Święto; patron dnia: tu; inne oficjum: tu)
święty pustelnik dziś wspominany: św. Jakub, pustelnik (+VI w.)

Czytania   +

↑   Ewangelia (Mk 4, 1-20)

Przypowieść o siewcy

Słowa Ewangelii według Świętego Marka:

Jezus znowu zaczął nauczać nad jeziorem i bardzo wielki tłum ludzi zebrał się przy Nim. Dlatego wszedł do łodzi i usiadł w niej, na jeziorze, a cały tłum stał na brzegu jeziora. Nauczał ich wiele w przypowieściach i mówił im w swojej nauce:

«Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedno ziarno padło na drogę; i przyleciały ptaki, i wydziobały je. Inne padło na grunt skalisty, gdzie nie miało wiele ziemi, i wnet wzeszło, bo nie było głęboko w glebie. Lecz po wschodzie słońca przypaliło się i uschło, bo nie miało korzenia. Inne padło między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je, tak że nie wydało owocu. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i wydawały plon, wschodząc i rosnąc; a przynosiły plon trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny». I dodał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»

A gdy był sam, pytali Go ci, którzy przy Nim byli, razem z Dwunastoma, o przypowieść. On im odrzekł: «Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego, dla tych zaś, którzy są poza wami, wszystko dzieje się w przypowieściach, aby „patrzyli uważnie, a nie widzieli, słuchali uważnie, a nie rozumieli, żeby się nie nawrócili i nie była im odpuszczona wina”».

I mówił im: «Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże więc zrozumiecie inne przypowieści?

Siewca sieje słowo. A oto są ci, którzy są na drodze: u nich sieje się słowo, a skoro je usłyszą, zaraz przychodzi Szatan i porywa słowo w nich zasiane. Podobnie zasiewem na gruncie skalistym są ci, którzy gdy usłyszą słowo, natychmiast przyjmują je z radością, lecz nie mają w sobie korzenia i są niestali. Potem gdy nastanie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamują. Są inni, którzy są zasiani między ciernie: to ci, którzy wprawdzie słuchają słowa, lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że pozostaje bezowocne. Wreszcie zasiani na ziemię żyzną są ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny».

Oto Słowo Pańskie

↑   Rozważanie Ojca Pustelnika

Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (3 środa zwykła, rok liturgiczny A II)

Zasada czterech obszarów

Jak wygląda moje życie? Co mogę o sobie powiedzieć? Kim właściwie jestem? Te fundamentalne pytania najczęściej nie pojawiają się konkretnie, lecz mgliście przenikają naszą codzienność. Formułowane podświadomie odpowiedzi tworzą obraz samego siebie, od którego zależy cały późniejszy świat emocji, myśli i przeżyć. W tym procesie pojawia się pułapka zwodniczego uogólnienia. Na czym polega?

Otóż osoby nastawione „wysoce pozytywnie” do siebie bardzo łatwo dostrzegają swe „cnoty i zalety”. Ta „jasna strona” zostaje automatycznie utożsamiona z całokształtem życia. To powoduje złudne przekonanie o swej doskonałości. „Święty” wszelkie krytyczne uwagi na swój temat traktuje jako „heretyckie knowania”, będące bluźnierczym odstępstwem od „ortodoksyjnej” nauki o jego wspaniałości. Szatan, chcąc wbić pyszałka w większą pychę, korzysta z sytuacji, podsuwając szyderczo dalsze zestawy nieistniejących cnót.

Z kolei osoby postrzegające siebie „radykalnie negatywnie”, bez trudu dostrzegają swe grzechy, słabości i wielorakie wady. Tym razem generalizacji zostaje poddana „ciemna strona”; wyłania się obraz siebie, przypominający wygląd kominiarza tuż po akcji przeczyszczania komina z czarnej sadzy. Szatan idzie za ciosem i bez żenady dołącza dalsze kłamliwie oskarżające argumenty ciężkiego kalibru, aby osiągnąć cel w postaci skrajnego zdołowania i myśli samobójczych.

Każdy sensowny człowiek widzi, że lepiej nie popaść w te dwie pokusy. Ale jak to uczynić? Warto zaczerpnąć z ewangelicznej przypowieści o siewcy (Mk 4, 1-20). Otóż Jezus wskazuje cztery odmienne rodzaje miejsc, gdzie padły rzucone przez siewcę ziarna: droga, miejsce skaliste, ciernie i żyzna ziemia. Ziarno symbolizuje Słowo Boże, natomiast miejsce odnosi się do człowieka. I tutaj występuje bardzo ważny moment w aspekcie interpretacji „miejsca”. Otóż nie chodzi o cztery grupy ludzi, ale o jednego człowieka, który w swej duszy ma cztery odmienne obszary. Każdy obszar związany jest z określonym fragmentem życia, specyficznymi działaniami i czynami. Przy takim spojrzeniu, otrzymujemy bardzo realistyczny, zrównoważony wizerunek każdej duszy ludzkiej. „Czteroczłonowy” obraz chroni przed popadaniem w skrajności samozachwytu i autodestrukcji.

Droga oznacza te miejsca w naszym życiu, gdzie niestety Słowo Boże jest radykalnie odrzucone. Negacja jest natychmiastowa. Na przykład trwałe nieuczęszczanie na niedzielną Mszę Świętą. Miejsce skaliste to sprawy, które początkowo podejmowane są entuzjastycznie; szczególnie po świeżo przeżytej spowiedzi lub po rekolekcjach. Jednak w miarę upływu czasu motywacja słabnie i ostatecznie wszystko wraca do starego porządku. Ciernie dotyczą tych obszarów, gdzie występuje natłok życiowych trosk i zmartwień. Jezus nie jest świadomie odrzucany, nawet występuje walka o Jego obecność. Ale niestety ciśnienie bieżących spraw jest tak wielkie, że ostatecznie samodzielna walka eliminuje wiarę w Bożą Opatrzność. Przykładowo, w dorosłym życiu znika poranna i wieczorna modlitwa. I wreszcie ziemia żyzna odnosi się do tej części naszego życia, gdzie Słowo Boże rzeczywiście przynosi trwały owoc. Jest to naprawdę „mocna strona” naszej egzystencji, gdzie istnieje zbieżność pomiędzy naszymi poglądami, postępowaniem oraz Słowem Ewangelii.

Trzeźwa pamięć o „czterech obszarach” duszy ma zbawienny wpływ na realistyczne postrzeganie swej osoby. Gdy mamy tendencję do mówienia „nie mam grzechów”, wtedy pamięć o słabych obszarach chroni przed naiwną iluzją doskonałości; łatwiej dostrzegamy swą grzeszność oraz konieczność duchowej pracy nad sobą. Z kolei skłonność do uważania się za „wcielenie zła” może być przezwyciężana poprzez świadomość istnienia „mocnych punktów” swego życia. Konkretny pozytyw jest świetną trampoliną, która powoduje zwycięstwo Nadziei i sensu życia. Jednocześnie dwa obszary pośrednie „ziemi skalistej” i „cierni” przypominają o wielkim znaczeniu cierpliwości i czujności w codziennej walce duchowej. Ciągle trzeba zaczynać od nowa… Jezus i dusza o czterech obszarach…

29 stycznia 2014 (Mk 4, 1-20)

---

↑   Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.

↑   Komentarze video

↑  Wszystkie poniższe okna video powinny wyświetlać najbardziej aktualny (dzisiejszy) odcinek, czasem trzeba go jednak odszukać w rozwijanej playliście (biała ikonka w oknie video, aktywna po kliknięciu przycisku odtwarzania).

↑   „Słowo na jutro” (~5-35′)

↑   Wprowadzenie do dzisiejszej Ewangelii, proponowane przez Centrum Formacji Duchowej w Krakowie na wieczór poprzedniego dnia, odcinek 1978 dostępny od 20:00 (~5-35′). 

↑   Zoom (~2-3′)

↑  Od poniedziałku do piątku Zoom Mocnych w Duchu prowadzi o. Remigiusz Recław, Jezuita, a w soboty i niedziele Inga Pozorska, kierownik zespołu Mocni w Duchu (odcinek dostępny od godziny 5:00 rano).

↑   Zielone Pastwisko (~4-7′)

↑  Zielone Pastwisko prowadzone przez ojca biskupa Piotra Kleszcza OFM conv., franciszkanina (odcinek na dziś pojawia się koło godziny 0:00).

↑   Homilia (~9-29′)

↑  Dzisiejsza albo najbardziej aktualna homilia księdza kardynała Grzegorza Rysia.

---