3 marca 2026, Wtorek

Wtorek II tygodnia Wielkiego Postu (patron dnia: tu)

Spis treści:

• Czytania

• Ewangelia

• Rozważanie z Eremu*

• Komentarze video:

۰ „Słowo na jutro” (~5-35′)
۰ Zoom (~2-3′)
۰ Zielone Pastwisko (~5′)
۰ Homilia (jeśli jest dostępna)

Koronka do Bożego Miłosierdzia online →

↑ Ewangelia (Mt 23, 1-12)

Strzeżcie się pychy i obłudy

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza:

Jezus przemówił do tłumów i do swych uczniów tymi słowami: «Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą.

Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi.

A wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy jesteście braćmi. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus.

Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony».

Oto Słowo Pańskie

Słowo na inny dzień →

↑ Rozważanie Ojca Pustelnika

Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (środa 2 tygodnia Wielkiego Postu, rok liturgiczny A II)

Pragnienie prawdy

„Pragnę żyć w prawdzie”. To jedno z najpiękniejszych pragnień, jakie może wypełnić wnętrze człowieka. Przed oczami ukazuje się źródło, z którego wypływa krystalicznie czysta woda. Tęsknota za prawdą przypomina chęć posmakowania takiej orzeźwiającej wody. Chodzi o poznanie jak najbardziej pierwotne i źródłowe. Bez takiego czystego poznania nawet szczytny projekt miłości przeobraża się w jedno wielkie zakłamanie.

Poddać się prawdzie, to z „rozbrajającą” szczerością otworzyć się na rzeczywistość „taką, jaka jest”. Nie jest najważniejsze, co powinno być; pierwszoplanowe miejsce zajmuje pokorne „odzwierciedlenie tego, co aktualnie jest”. Po prostu „mówię jak jest”. Staram się wszystko jak najuczciwiej dostrzec i wyrazić. Dokonuję opisu, który ma na celu wiernie odzwierciedlić całą treść wewnętrznie postrzeganego i przeżywanego świata. Szczęśliwy człowiek, który postanowił heroicznie „stawać w prawdzie swego życia”. Wszędzie tam, gdzie jest prawda, tam jest Jezus, Prawda Wcielona. Dlatego nawet najtrudniejsza prawda przeobraża się w krystaliczną przestrzeń Bożego Objawienia. Zarazem najcudowniejsze w brzmieniu kłamstwo automatycznie utożsamia się z bezbożną przestrzenią, która przypomina zatęchłe bagno.

Jezus, Prawda Wcielona, ma nieustannie ciepłe słowo miłości dla ludzi otwartych na prawdę. Serdecznie i z radością przyjmuje gesty miłości ze strony wszystkich, którzy ufnie i szczerze odsłaniają przed Nim swe „życie bez retuszu”. Jednocześnie Chrystus bardzo surowo traktuje uczonych w Piśmie i faryzeuszy. Ówczesna elita religijno-duchowa nie otrzymuje nobilitujących pochwał, ale zbiera solidne cięgi i twarde słowa reprymendy. Czemu taka surowość? Wypowiedź Jezusa rzuca wiele światła: „Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze (…) Mówią bowiem, ale sami nie czynią (…) Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać” (Mt 23, 2-5). Oto przerażająca odpowiedź: czyste pragnienie i realizowanie prawdy zostało zastąpione przez nieczyste i obłudne posługiwanie się prawdą w służbie pychy i pozoru.

Z całości Ewangelii wynika jednoznacznie, że na drodze do Boga największym niebezpieczeństwem jest obłuda. W obłudzie występują niejako dwa etapy. Najpierw jest wewnętrzne odrzucenie prawdy. Dusza nie oddycha powietrzem Bożego Dekalogu. Następnie pojawia się zewnętrzna maska w postaci różnych zachowań i strojów. Maska ta stwarza przed ludźmi pozór przestrzegania Bożych Przykazań. W rzeczywistości serce obłudnika oddaje cześć tylko i wyłącznie „bożkowi swego pysznego ja”. Bóg traktowany jest jako środek do promocji własnej osoby. Obłudnik posługuje się Bogiem, moralnością i pobożnością, aby zademonstrować przed ludźmi swe „bycie najlepszym, najwspanialszym i najmądrzejszym”. Co więcej, obłudnik często potępia innych za swoje grzechy. Przekonany o swej czystości, w drugim człowieku widzi i piętnuje własne zło. W rezultacie w obłudnym sercu pojawia się zakłamanie, które „uśmierca” Boga.

Demaskując obłudę, Jezus zaprasza swoich uczniów do pokornie uniżonego stylu życia: „Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Mt 23, 12). Pokora polega na tym, że człowiek nie traktuje siebie jako absolutne źródło Życia i Mądrości. W tym sensie, jedynym Ojcem, w absolutnym tego słowa znaczeniu, jest tylko i wyłącznie Bóg, zaś Mistrzem i Nauczycielem Jezus Chrystus. Człowiek jest ojcem, matką lub nauczycielem w sensie fizycznym lub duchowym tylko na zasadzie służebnego narzędzia, którym posługuje się sam Bóg jako Źródło wszystkiego. Dzięki pokorze człowiek zyskuje ostrość widzenia, która umożliwia coraz lepsze odkrywanie i życie wedle prawdy. Wtedy przychodzi sam Jezus, który jako Woda Żywa doskonale zaspokaja szczere pragnienie prawdy…

18 marca 2014 (Mt 23, 1-12)

↑ Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.

Modlitwy do świętego Józefa →