Sobota, 10 stycznia 2026. Słowo na 10 stycznia po Objawieniu Pańskim. Czytania, Ewangelia, rozważanie, komentarze
10 stycznia 2026, Sobota
10 stycznia po Objawieniu Pańskim (poza Polską możliwy dzień powszedni po Objawieniu Pańskim) patron dnia: tu; inne oficjum: tu
Spis treści:
۰ „Słowo na jutro” (~5-35′)
۰ Zoom (~2-3′)
۰ Zielone Pastwisko (~5′)
۰ Homilia (jeśli jest dostępna)
Czytania +
Czytania na 10 stycznia w okresie Bożego Narodzenia
1. czytanie (1 J 4, 19 – 5, 4)
Kto miłuje Boga, niech miłuje brata
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła
Najmilsi:
My miłujemy Boga, ponieważ Bóg sam pierwszy nas umiłował. Jeśliby ktoś mówił: «Miłuję Boga», a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi. Takie zaś mamy od Niego przykazanie, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też i brata swego.
Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, z Boga się narodził; i każdy miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, kto życie od Niego otrzymał. Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełniamy Jego przykazania, albowiem miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań, a przykazania Jego nie są ciężkie. Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara.
Oto Słowo Boże
Psalm (Ps 72 (71), 1b-2. 14 i 15bc. 17 (R.: por. 11))
Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi
Boże, przekaż Twój sąd królowi, *
a Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
Aby Twoim ludem rządził sprawiedliwie *
i ubogimi według prawa.
Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi
Wybawi ich od krzywdy i przemocy, *
gdyż krew ich cenna jest w jego oczach.
Zawsze będą się modlić za niego, *
nieustannie błogosławić mu będą.
Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi
Niech jego imię trwa na wieki, *
jak długo świeci słońce, niech trwa jego imię.
Niech jego imieniem wzajemnie się błogosławią, *
niech wszystkie narody życzą mu szczęścia.
Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi
Aklamacja (Por. Łk 4, 18)
Alleluja, alleluja, alleluja
Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.
Alleluja, alleluja, alleluja
↑ Ewangelia (Łk 4, 14-22a)
Jezus jest Mesjaszem zapowiedzianym przez proroków
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza:
Jezus powrócił mocą Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich.
Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.
Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana».
Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione.
Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście». A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust Jego.
Oto Słowo Pańskie
↑ Rozważanie Ojca Pustelnika
Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (10 stycznia po Objawieniu Pańskim, rok liturgiczny A II)
Niezwykłość słów
Czym jest słowo pomiędzy ludźmi? To bezcenny dar w jednoczącym dialogu. Można je przyrównać do ofiarowanej z serca paczki. Mam określoną rzecz do przekazania. Rzecz tę opakowuję, a następnie przekazuję bliskiej osobie. Ta osoba po otrzymaniu prezentu rozpakowuje go i może cieszyć się jego zawartością…
Podobnie sprawa wygląda z ludzkim wnętrzem i słowem. Wypełnia mnie pewien świat myśli, wyobrażeń i uczuć. Następnie tę rzeczywistość „opakowuję”, umieszczając w słowie. Nie chodzi tylko o świeckie przemyślenia, ale przede wszystkim o treści przeżywane jako pochodzące od Boga. Wówczas słowo staje się nośnikiem Słowa. Im człowiek jest bardziej posłuszny, tym bardziej staje się swoistym ołówkiem, którym Bóg może się posługiwać.
Słowo wypełnione wewnętrzną treścią przekazuję następnie drugiej osobie. Ona przyjmując to słowo, odbiera zawartą w nim treść. Następuje autentyczne podzielenie się rzeczywistością, którą pragnę obdarować. Najdoskonalszy przykład takiego obdarowywania Słowem daje nam sam Jezus Chrystus, o którym św. Łukasz pisze: „A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym wdzięku słowom, które płynęły z ust Jego” (Łk 4, 22).
Ten dialog słownego daru dokonuje się jeszcze pełniej poprzez modlitwę. Otóż Bóg przenika w sposób absolutny wszystkich ludzi; zna do końca wnętrze każdej ludzkiej duszy. Wszak każdy z nas został stworzony w Chrystusie. Bóg doskonale odbiera każde kierowane do Niego słowo. Ma to daleko idące konsekwencje w perspektywie modlitwy za drugiego człowieka. Tak więc kieruję do Boga modlitwę. Modlitwa ta posiada pewną treść i intencję. Ta treść dociera w pełni do Boga. Nic nie zostaje uronione. Bóg przyjmuje w siebie moje wołanie. Jednocześnie w ogniu Jego doskonałej miłości dokonuje się oczyszczenie z tego wszystkiego, co nie jest zgodne z Wolą Bożą. Następnie niejako uaktywnia się relacja Boga z osobą, za którą się modlę. Bóg przekazuje jej wyrażone w słowie modlitwy dobro. Co więcej, dokonuje się przemnożenie tego dobra przez Boga. Moja modlitwa jest niejako skromnym chlebem, który staje się podstawą cudu rozmnożenia w sercu odbiorcy.
Niesamowite jest to, że miłość i prawda mojego serca zostaje rzeczywiście przekazana drugiej osobie. Ograniczeniem do działania tej miłości może być tylko „przymknięte” serce odbiorcy modlitwy. Warto zauważyć jeszcze pewną niezwykłą rzeczywistość. Otóż fizyczne możliwości człowieka są bardzo ograniczone. Na przykład w danej chwili można zaangażować się w dawanie dobra tylko jednej osobie. Ale jeżeli oddaję się szczerze Bogu, wtedy mogę dawać jednocześnie dobro większej liczbie osób. Bóg jest bowiem w jednoczesnym kontakcie ze wszystkim ludźmi.
W realizacji tej misji dużą pomocą jest celibat lub ślub czystości. Rezygnując z małżeńskiej relacji, nie wchodzę w stan izolacji. W sytuacji celibatu mogę jeszcze bardziej w Bogu dawać dobro wielu osobom. W tym kontekście, ukazuje się głęboki sens powołania pustelniczego. Odsuwając się fizycznie od świata i żyjąc w samotności, pustelnik jeszcze bardziej wchodzi w duchową relację z ludźmi i staje się narzędziem w ręku Boga. W ten sposób zostają przekroczone nie tylko ograniczenia przestrzeni, ale i czasu. Np. niezwykły pustelnik libański św. Charbel żył w XIX w. Teraz zaś każdego roku do jego pustelni ciągną miliony ludzi, aby doświadczyć działania Bożej łaski. Z całego świata nieustannie docierają świadectwa o cudach dokonanych za jego wstawiennictwem. Oczywiście to wszystko staje się zrozumiałe dopiero po przekroczeniu horyzontu natury i poprzez wejście w obszar życia nadprzyrodzonego w Bogu.
Duchu Święty, przenikaj swą świętą obecnością nasze dobre słowa i modlitwy
10 stycznia 2014 (Łk 4, 14-22)
↑ Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.
↑ Komentarze video
↑ Wszystkie poniższe okna video powinny wyświetlać najbardziej aktualny (dzisiejszy) odcinek, czasem trzeba go jednak odszukać w rozwijanej playliście (biała ikonka w oknie video, aktywna po kliknięciu przycisku odtwarzania).
↑ „Słowo na jutro” (~5-35′)
↑ Wprowadzenie do dzisiejszej Ewangelii, proponowane przez Centrum Formacji Duchowej w Krakowie na wieczór poprzedniego dnia, odcinek 1960 dostępny od 20:00 (~5-35′).
„Słowo na jutro”
Źródło: CFD księży Salwatorianów w Krakowie
↑ Zoom (~2-3′)
↑ Od poniedziałku do piątku Zoom Mocnych w Duchu prowadzi o. Remigiusz Recław, Jezuita, a w soboty i niedziele Inga Pozorska, kierownik zespołu Mocni w Duchu (odcinek dostępny od godziny 5:00 rano).
Zoom Mocnych w Duchu
I. Pozorska
Źródło: Mocni w Duchu
↑ Zielone Pastwisko (~4-7′)
↑ Zielone Pastwisko prowadzone przez ojca biskupa Piotra Kleszcza OFM conv., franciszkanina (odcinek na dziś pojawia się koło godziny 0:00).
Zielone Pastwisko
bp Piotr Kleszcz OFM
Źródło: Archidiecezja Łódzka
↑ Homilia (~9-29′)
↑ Dzisiejsza albo najbardziej aktualna homilia księdza kardynała Grzegorza Rysia.
Homilia
Kardynał Grzegorz Ryś
Źródło: Archidiecezja Łódzka
Czytania na Dzień Powszedni +
W krajach, w których uroczystość Objawienia Pańskiego obchodzona była w niedzielę, dziś bierze się teksty z soboty po Objawieniu Pańskim, oznaczone w księgach liturgicznych jako teksty na dzień 12 stycznia po Objawieniu Pańskim.
1. czytanie (1 J 5, 14-21)
Syn Boży wysłuchuje próśb zgodnych z Jego wolą
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła
Najmilsi:
Ufność, którą pokładamy w Synu Bożym, polega na przekonaniu, że wysłuchuje On wszystkich naszych próśb zgodnych z Jego wolą. A jeśli wiemy, że wysłuchuje wszystkich naszych próśb, pewni jesteśmy również posiadania tego, o co Go prosiliśmy.
Jeśli ktoś spostrzeże, że brat popełnia grzech, który nie sprowadza śmierci, niech się modli, a przywróci mu życie; mam na myśli tych, których grzech nie sprowadza śmierci. Istnieje taki grzech, który sprowadza śmierć. W takim wypadku nie polecam, aby się modlono. Każde bezprawie jest grzechem, są jednak grzechy, które nie sprowadzają śmierci.
Wiemy, że ktokolwiek się narodził z Boga, nie grzeszy, lecz Narodzony z Boga strzeże go, a Zły go nie tknie. Wiemy, że jesteśmy z Boga, cały zaś świat leży w mocy Złego. Wiemy także, iż Syn Boży przyszedł i obdarzył nas zdolnością umysłu, tak iż poznajemy Prawdziwego. Jesteśmy w prawdziwym Bogu, w Synu Jego, Jezusie Chrystusie. On zaś jest prawdziwym Bogiem i Życiem wiecznym.
Dzieci, strzeżcie się fałszywych bogów!
Oto Słowo Boże
Psalm (Ps 149, 1b-2. 3-4. 5-6a i 9b (R.: por. 4a))
Pan w swoim ludzie upodobał sobie
albo: Alleluja
Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
głoście Jego chwałę w zgromadzeniu świętych.
Niech się Izrael cieszy swoim Stwórcą, *
a synowie Syjonu radują swym Królem.
Pan w swoim ludzie upodobał sobie
albo: Alleluja
Niech imię Jego czczą tańcem, *
niech grają Mu na bębnie i cytrze.
Bo Pan swój lud miłuje, *
pokornych wieńczy zwycięstwem.
Pan w swoim ludzie upodobał sobie
albo: Alleluja
Niech święci cieszą się w chwale, *
niech się weselą przy uczcie niebieskiej.
Chwała Boża niech będzie w ich ustach; *
to jest chwałą wszystkich Jego świętych.
Pan w swoim ludzie upodobał sobie
albo: Alleluja
Aklamacja (Mt 4, 16)
Alleluja, alleluja, alleluja
Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie,
i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło.
Alleluja, alleluja, alleluja
↑ Ewangelia (J 3, 22-30)
Przyjaciel oblubieńca doznaje radości na głos oblubieńca
Słowa Ewangelii według Świętego Jana:
Jezus i uczniowie Jego udali się do ziemi judzkiej. Tam z nimi przebywał i udzielał chrztu. Także i Jan był w Ainon, w pobliżu Salim, i udzielał chrztu, ponieważ było tam wiele wody. I przychodzili tam ludzie, i przyjmowali chrzest. Nie wtrącono bowiem jeszcze Jana do więzienia.
Potem powstał spór między uczniami Jana a pewnym Żydem w sprawie oczyszczenia. Przyszli więc do Jana i powiedzieli do niego: «Nauczycielu, oto Ten, który był z tobą po drugiej stronie Jordanu i o którym ty wydałeś świadectwo, teraz udziela chrztu i wszyscy idą do Niego».
Na to Jan odrzekł: «Człowiek nie może otrzymać niczego, co by mu nie było dane z nieba. Wy sami jesteście mi świadkami, że powiedziałem: „Ja nie jestem Mesjaszem, ale zostałem przed Nim posłany”. Ten, kto ma oblubienicę, jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca. Ta zaś moja radość doszła do szczytu. Trzeba, by On wzrastał, a ja żebym się umniejszał».
Oto Słowo Pańskie
