![](https://fioletowemirabelki.pl/wp-content/uploads/2022/01/Slowo-na-2022.01.23.jpg)
Słowo na Niedzielę 23 stycznia 2022. Msza na żywo: 10:00 (dla dzieci), 18:00 i 20:30 oraz różaniec online. Ewangelia i komentarz
23 stycznia 2022,
III Niedziela Zwykła, Rok C, II (inne oficjum: tu)
● Ewangelia
● Rozważanie (~2-3′)
● Komentarze (~3-7′)
● Homilie (~10-25′)
● Msze i nabożeństwa na żywo
+ Komplet Czytań – rozwiń
1. czytanie (Ne 8, 2-4a. 5-6. 8-10)
Czytanie Prawa Bożego
Czytanie z Księgi Nehemiasza
Kapłan Ezdrasz przyniósł Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy mogli rozumieć; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa.
Pisarz Ezdrasz stanął na drewnianym podwyższeniu, które zrobiono w tym celu. Ezdrasz otworzył księgę na oczach całego ludu – znajdował się bowiem wyżej niż cały lud; a gdy ją otworzył, cały lud powstał. I Ezdrasz błogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud, podniósłszy ręce, odpowiedział: «Amen! Amen!» Potem oddali pokłon i padli przed Panem na kolana, twarzą ku ziemi.
Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego, dobitnie, z dodaniem objaśnienia, tak że lud rozumiał czytanie. Wtedy Nehemiasz, to jest namiestnik, oraz kapłan-pisarz Ezdrasz, jak i lewici, którzy pouczali lud, rzekli do całego ludu: «Ten dzień jest poświęcony Panu, Bogu waszemu. Nie bądźcie smutni i nie płaczcie!» Cały lud bowiem płakał, gdy usłyszał te słowa Prawa. I rzekł im Nehemiasz: «Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie słodkie napoje, poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem poświęcony jest ten dzień Bogu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją».
Psalm (Ps 19 (18), 8-9. 10 i 15 (R.: por. J 6, 63c))
Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem
Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, *
świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości.
Jego słuszne nakazy radują serce, *
jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.
Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem
Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, *
sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne.
Niech znajdą uznanie przed Tobą †
słowa ust moich i myśli mego serca, *
Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.
Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem
Wersja dłuższa:
2. czytanie (1 Kor 12, 12-30)
Mistyczne Ciało Chrystusa
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia:
Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Jeśliby noga powiedziała: «Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała» – czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała? Lub jeśliby ucho powiedziało: «Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała» – czyż nie należałoby do ciała? Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe było słuchem, gdzież byłoby powonienie?
Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył różne członki, rozmieszczając każdy z nich w ciele. Gdyby całość była jednym członkiem, gdzież byłoby ciało? Tymczasem są wprawdzie liczne członki, ale jedno ciało. Nie może więc oko powiedzieć ręce: «Nie jesteś mi potrzebna», albo głowa nogom: «Nie potrzebuję was».
Raczej nawet niezbędne bywają dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze; a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała, gdyż wobec tych, które nie należą do wstydliwych, nie istnieje taka potrzeba. Lecz Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci, by nie powstało rozdwojenie w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem. Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie członki.
Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi Jego członkami. I tak ustanowił Bóg w Kościele naprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają moc czynienia cudów, potem tych, którzy uzdrawiają, którzy wspierają pomocą, którzy rządzą, którzy przemawiają rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają moc czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy mówią językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć?
Wersja krótsza:
2. czytanie (1 Kor 12, 12-14. 27)
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia:
Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki.
Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi Jego członkami.
Aklamacja (Por. Łk 4, 18)
Alleluja, alleluja, alleluja
Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.
Alleluja, alleluja, alleluja
↑ Ewangelia (Łk 1, 1-4; 4, 14-21)
Słowa Pisma spełniły się na Chrystusie
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza:
Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono. W owym czasie:
Powrócił Jezus mocą Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich.
Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.
Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana».
Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione.
Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście».
Oto Słowo Pańskie.
↑ Rozważanie Ojca Pustelnika
Rozważanie Ojca Eremity z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′).
![](https://fioletowemirabelki.pl/wp-content/uploads/2020/04/Erem-Nagłówek-Strony-EremuC400-1.png)
Sens umierania
Umieranie… wyzwala różne skojarzenia. Bardzo dużo zależy od rozumień, które nosimy w głębi serca. Pierwszoplanowe znaczenie odgrywają życiowe wybory, które pragniemy realizować. Wielkie znaczenie ma kontekst duchowy. Warto wyróżnić trzy zdecydowanie odmienne podejścia, z których tylko ostatnie z wymienionych jest zgodne z nauką Jezusa Chrystusa.
W pierwszym przypadku umieranie jest postrzegane jako coś jednoznacznie negatywnego. W świadomości powstaje wizja bliżej nieokreślonej nicości, która nastąpi po śmierci. Niebyt wydaje się być jedyną możliwą konsekwencją przerwanego życia. Perspektywa unicestwienia wywołuje lęk i chęć dalszego trwania w tym, co teraz jest. Największe przerażenie budzi definitywna śmierć.
Ten stan ma swoje pochodne. Umieranie odnosi się także do relacji, które przeżywamy. To, co jest dobre, daje poczucie bezpieczeństwa. Silnie oddziałuje mechanizm poczucia swego istnienia poprzez przynależność do kogoś lub do jakiejś grupy ludzi. Zniknięcie tej relacji jawi się jako własne unicestwienie. To tak, jakby dla mostu runęły podpory, na których się wspiera. Mówiąc metaforycznie, most boi się zniszczenia swych filarów wspierających, bo na skutek tego on sam przestałby istnieć.
Umieranie odnosi się także do zmiany stanu zewnętrznego lub wewnętrznego. Przy takim podejściu wszelkie poważne przeobrażenia powodują widzenie przyszłości w czarnych barwach. Zmiana jest bowiem interpretowana podświadomie jako swoisty krok w przepaść i „koniec świata”. Dlatego lepiej zachować status quo.
Przy drugim podejściu umieranie jawi się jako swoiste „wyzwalające lekarstwo”. Proces ten postrzegany jest jako zdążanie do nieistnienia, które pozwoli uwolnić się od życia. Codzienność przypomina salę najcięższych tortur. Istnienie jawi się jako miażdżący ciężar nie do uniesienia. Takie podejście do umierania łączy się często z radykalną utratą zaufania do ludzi. Występuje depresyjne „zapadanie się w siebie”. „Chcę umrzeć” utożsamia się tutaj ze stwierdzeniem: „Chcę przejść w stan niebytu”. W wersjach bardziej łagodnych ma miejsce oczekiwanie na zmianę obecnie przeżywanego życia. Ale głównym celem nie jest „lepsza przyszłość”, lecz chęć ucieczki od „gorszej przeszłości i teraźniejszości”. Niektórzy ludzie nieustannie usiłują uciec od czegoś, co wydarzyło się kiedyś i wciąż boleśnie daje o sobie znać.
Istnieje jeszcze jedno rozumienie umierania. Jest to interpretacja chrześcijańska. Tym razem centralne znaczenie ma osoba Jezusa Chrystusa. Na plan pierwszy wysuwa się prawda paschalna, że przeszedł On ze śmierci do życia. W tej perspektywie umieranie nabiera pozytywnego sensu. Śmierć nie jest wchodzeniem w niebyt, ale stanowi sposób nawiązywania głębszej relacji z Boskim Absolutem. W funkcji tego umieranie jest postrzegane jako „koniec”, który stanowi jednocześnie „początek” nowego życia. Tak rodzi się nadzieja, która skierowana jest ku przyszłości. Nie jest to tani optymizm, ale solidna budowla, która jest utwierdzona na prawdzie, że Jezus przeszedł ze śmierci do wiecznego życia. Śmierć nie budzi lęku, gdyż jawi się jako brama do pełnego zjednoczenia z Jezusem.
W tym świetle także doczesne umieranie przeniknięte jest zaufaniem, że chodzi o „utratę”, która prowadzi do „większego zysku”. Także samotność nie przeraża, bo przecież zawsze jest zmartwychwstały Jezus, który zapewnia o swej trwałej obecności. Co więcej, jest to obecność, która niesie z sobą ulgę, dobrą nowinę, wolność, wyzwolenie, prawdę i wszelkie potrzebne łaski. Sam Jezus zapewnił: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana” (por. Łk 1, 1-4; 4, 14-21).
Umieranie pustelnicze ma swą najgłębszą inspirację w nauce Jezusa Chrystusa. Gotowość na śmierć, dosłowną lub metaforyczną, opiera się na zaufaniu, że słowa Chrystusa są prawdziwe i na pewno zaowocują spełnieniem wszystkich udzielonych obietnic… Niech nasze umieranie prowadzi do coraz pełniejszego życia. Niech wszelkie nasze doczesne rezygnacje znajdą swe ostateczne zwieńczenie w wiecznym obdarowaniu.
24 stycznia 2016 (Łk 1, 1-4; 4, 14-21)
Powyższy tekst w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z kalendarzem liturgicznym Ojca Pustelnika znajdziecie TUTAJ.
↑ Komentarze video
Zoom Mocnych w Duchu (~3′) i Zielone Pastwisko ojca Piotra Kleszcza (~5-7′). Poniżej wyłącznie aktualny odcinek, poprzednie dostępne są w rozwijanej playliście (biała ikonka w oknie video):
Zoom Mocnych w Duchu
o. Recław SJ/I. Pozorska
Źródło: Mocni w Duchu
Zielone Pastwisko
o. Piotr Kleszcz OFM
Źródło: Archidiecezja Łódzka
↑ Dobra Homilia
Dzisiejsza homilia Księdza Arcybiskupa Grzegorza Rysia (najwcześniej po transmisji mszy świętej) (~10-25′):
↑ Msze w Sanktuarium
Transmisje dzisiejszych mszy świętych na żywo:
1) mszy dla dzieci z Mocnymi w Duchu i ojcem Remigiuszem Recławem SJ o godzinie 10:00
2) mszy z różańcem o godzinie 18:00 w Sanktuarium Najświętszego Imienia Jezus w Łodzi (różaniec o 17:30).
3) mszy ostatniej szansy z ojcem Zygmuntem Kwiatkowskim SJ o godzinie 20:30, dostępna tylko w czasie rzeczywistym w ramach transmisji stałej (bez możliwości retransmisji).
Dostępne homilie i transmisje mszy z Abp Rysiem – TUTAJ.
Niedziela, 23 stycznia 2022, godzina 10:00 oraz 17:30/18:00 i 20: 30.
Mocni w Duchu
Źródło: Mocni w Duchu Dzieciom
Video nie działa? Sprawdź tu
Msza z różańcem
Źródło: Mocni w Duchu Live
Wszystkie nasze najnowsze artykuły możecie znaleźć na stronie głównej fioletowemirabelki.pl