9 października 2026. Słowo na piątek 27 tygodnia zwykłego w roku II. Czytania, Ewangelia, rozważanie, komentarze
9 października 2026, Piątek
Piątek XXVII tygodnia zwykłego (rok II) (patron dnia: tu; inne oficjum: tu)
polski patron dnia: błogosławiony Wincenty Kadłubek, biskup (w Sandomierzu i Jędrzejowie: Uroczystość bł. Wincentego Kadłubka, biskupa)
Spis treści:
۰ „Słowo na jutro” (~5-35′)
۰ Zoom (~2-3′)
۰ Zielone Pastwisko (~5′)
۰ Homilie (jeśli są dostępne)
Czytania +
Czytania na piątek 27 tygodnia zwykłego (rok liturgiczny II)
1. czytanie (Ga 3, 7-14)
Abraham ojcem wierzących
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Galatów
Bracia:
Zrozumiejcie, że ci, którzy polegają na wierze, ci są synami Abrahama. I stąd Pismo, widząc, że w przyszłości Bóg dzięki wierze będzie dawał poganom usprawiedliwienie, już Abrahamowi oznajmiło tę radosną nowinę: «W tobie będą błogosławione wszystkie narody». I dlatego ci, którzy żyją dzięki wierze, mają uczestnictwo w błogosławieństwie wraz z Abrahamem, który dał posłuch wierze.
Natomiast na tych wszystkich, którzy polegają na uczynkach wymaganych przez Prawo, ciąży przekleństwo. Napisane jest bowiem: «Przeklęty każdy, kto nie wypełnia wytrwale wszystkiego, co nakazuje wykonać Księga Prawa». A że w Prawie nikt nie osiąga usprawiedliwienia przed Bogiem, wynika stąd, że «sprawiedliwy żyć będzie dzięki wierze». Prawo zaś nie uwzględnia wiary, lecz mówi: «Kto wypełnia przepisy, dzięki nim żyć będzie».
Z tego przekleństwa Prawa Chrystus nas wykupił – stawszy się za nas przekleństwem, bo napisane jest: «Przeklęty każdy, którego powieszono na drzewie» – aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha.
Oto Słowo Boże
Psalm (Ps 111 (110), 1b-2. 3-4. 5-6 (R.: 5b))
Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
albo: Alleluja
Z całego serca będę chwalił Pana *
w radzie sprawiedliwych i na zgromadzeniu.
Wielkie są dzieła Pana, *
zgłębiać je mają wszyscy, którzy je miłują.
Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
albo: Alleluja
Jego dzieło jest wspaniałe i pełne majestatu, *
a Jego sprawiedliwość trwa na wieki.
Sprawił, że trwa pamięć Jego cudów, *
Pan jest miłosierny i łaskawy.
Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
albo: Alleluja
Dał pokarm bogobojnym, *
pamiętać będzie wiecznie o swoim przymierzu.
Ludowi swemu okazał potęgę dzieł swoich, *
oddając im posiadłości pogan.
Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
albo: Alleluja
Aklamacja (J 12, 31b-32)
Alleluja, alleluja, alleluja
Teraz władca tego świata zostanie precz wyrzucony,
a Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony,
przyciągnę wszystkich do siebie.
Alleluja, alleluja, alleluja
↑ Ewangelia (Łk 11, 15-26)
Walka Chrystusa ze złym duchem
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza:
Gdy Jezus wyrzucał złego ducha, niektórzy z tłumu rzekli: «Mocą Belzebuba, władcy złych duchów, wyrzuca złe duchy». Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba.
On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: «Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i Szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja mocą Belzebuba wyrzucam złe duchy, to czyją mocą wyrzucają je wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże.
Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, to zabierze całą broń jego, na której polegał, i rozda jego łupy.
Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, ten rozprasza.
Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: „Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem”. Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedmiu innych duchów, złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni».
Oto Słowo Pańskie
↑ Rozważanie Ojca Pustelnika
Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (27 piątek zwykły, rok liturgiczny A II)
Widmo powrotu zła
Przez długie lata trwała w mocy zniewalającego zła. Dzięki Bożemu Miłosierdziu, doświadczyła łaski uwolnienia. W ciemnych obszarach życia zabłysło Chrystusowe Słońce. Serce wypełniło się przekonaniem, że mroczna przeszłość na zawsze przeminęła. Była głęboko przeświadczona, że dotychczasowe zło zostało definitywnie unicestwione. Przyszłość ukazała się jako obietnica całkowicie nowego i lepszego życia, na trwałe już obecnego. Piękny etap życia trwał przez pewien czas. Ale, niestety, po pewnym okresie domniemana miłość do Boga zbladła i dawne słabości na nowo wróciły. Najpierw trzeba było przyjąć do wiadomości, że nie wszystko zostało jednak cudownie uzdrowione. Euforia zaczęła stopniowo przemijać. Potem „uzdrowione” słabości zaczęły atakować i panoszyć się z jeszcze większą siłą niż przed „uwolnieniem”. W konsekwencji dawne zło, po etapie dobra, przeobraziło się w jeszcze większe zło.
Każdy przypadek „odczuwanego” uwolnienia lub uzdrowienia warto dogłębnie zbadać, aby go nie zmarnować lub nie popaść w iluzję. Bóg jest tylko w rzeczywistości. Na drodze realizmu warto pamiętać o kilku „trzeźwych prawidłach życia”.
Przede wszystkim każdy z nas ma w życiu specyficzny obszar słabości. Jest to miejsce naszych największych duchowych zmagań; tu najbardziej grzeszymy i boleśnie upadamy. Tę „upokarzającą przestrzeń” trzeba odważnie uznać w sobie i dobrze określić jej „grzeszną specyfikę”. Ten „oścień dla ciała” będzie nam uprzykrzał życie aż do śmierci. Nie oznacza to oczywiście, że nie ma możliwości radykalnej poprawy. Wielkie przemiany duchowe jak najbardziej mogą mieć miejsce. Ale wszelkie odczucie, pt. „zostałem uzdrowiony”, trzeba poddać bardzo surowej weryfikacji. Najczęściej przemiana dokonuje się jedynie w pewnej powierzchniowej warstwie życia. W głębi wszystko pozostaje po staremu.
Analiza wnętrza pozwala dojść do dwóch trzeźwych wniosków: „cud jednak nie dokonał się” lub „uwolnienie od zła rzeczywiście zaistniało”. W pierwszym przypadku człowiek nie popada w iluzję; nie staje się pochopnie „świadkiem uzdrowienia”, którego tak naprawdę wcale nie było. W drugim przypadku, bardzo ważne, aby uświadomić sobie dar otrzymanej od Boga duchowej czystości. Dzięki uwolnieniu od zła, wnętrze człowieka jest uporządkowane, przejrzyste i pełne pokoju. Nie ma demona, który został wypędzony z duszy. Jest to wspaniałe doświadczenie, które jednak niesie z sobą wielką pokusę „naiwnego przekonania”, że dręczący problem został definitywnie rozwiązany.
Niestety, jest to wielka naiwność! Jezus precyzyjnie tłumaczy, że wypędzony duch nieczysty nie znika na zawsze. Przez pewien czas błąka się na zewnątrz, ale potem postanawia powrócić do „dawnego domu”. Precyzyjnie mówiąc, po każdym uzdrowieniu i uwolnieniu należy się spodziewać po pewnym czasie nadejścia fali dawnego zła. „Fala” oznacza tu pokusę powrotu do dawnego życia. Efektem uderzenia diabelskiej fali może być zło, które znacznie przewyższy pierwotne grzeszne uwikłanie. Jezus tak opisuje zachowanie ducha nieczystego: „Wtedy idzie i bierze siedem innych duchów, złośliwszych niż on sam (…) I staje się późniejszy stan owego człowieka gorszy niż poprzedni” ( Łk 11, 26). Tylko mocne trzymanie się Jezusa pozwoli oprzeć się tej destrukcyjnej fali. Inaczej człowiek polegnie. Nieraz jesteśmy świadkami smutnych historii. Ktoś najpierw składał piękne świadectwo o doświadczonym uwolnieniu. Potem jednak dowiadujemy się, że ten sam człowiek zaczął robić bez porównania gorsze rzeczy od tych, z których został wyzwolony.
Jeśli przetrzymamy tę potężną falę, to będzie na pewien czas spokój. Ale potem duch nieczysty znów zaatakuje, z tym że ta druga fala będzie już raczej słabsza. Wierne i nieustanne trwanie przy Jezusie pozwoli także i tę falę przetrzymać. Potem trzeba być nieustannie czujnym, ale dzięki odrzuceniu pokusy dawnego zła, następuje utwierdzenie się w nowym dobru. Dokonuje się rzeczywista i trwała przemiana w coraz głębszych pokładach naszego życia.
10 października 2014 (Łk 11, 15-26)
↑ Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.
↑ Komentarze video
↑ Wszystkie poniższe okna video powinny wyświetlać najbardziej aktualny (dzisiejszy) odcinek, czasem trzeba go jednak odszukać w rozwijanej playliście (biała ikonka w oknie video, aktywna po kliknięciu przycisku odtwarzania).
↑ „Słowo na jutro” (~5-35′)
↑ Wprowadzenie do dzisiejszej Ewangelii, proponowane przez Centrum Formacji Duchowej w Krakowie na wieczór poprzedniego dnia, odcinek 2232 dostępny od 20:00 (~5-35′).
„Słowo na jutro”
Źródło: CFD księży Salwatorianów w Krakowie
↑ Zoom (~2-3′)
↑ Od poniedziałku do piątku Zoom Mocnych w Duchu prowadzi o. Remigiusz Recław, Jezuita, a w soboty i niedziele Inga Pozorska, kierownik zespołu Mocni w Duchu (odcinek dostępny od godziny 5:00 rano).
Zoom Mocnych w Duchu
o. Recław SJ
Źródło: Remi Recław SJ
↑ Zielone Pastwisko (~4-7′)
↑ Zielone Pastwisko prowadzone przez ojca biskupa Piotra Kleszcza OFM conv., franciszkanina (odcinek na dziś pojawia się koło godziny 0:00).
Zielone Pastwisko
bp Piotr Kleszcz OFM
Źródło: Archidiecezja Łódzka
↑ Homilia (~9-29′)
↑ Dzisiejsze albo najbardziej aktualne homilie księdza kardynała Konrada Krajewskiego, księdza biskupa Zbigniewa Wołkowicza, ojca biskupa Piotra Kleszcza i księdza kardynała Grzegorza Rysia.
↑ Różaniec na żywo
↑ Poniżej dzisiejsza (albo najbardziej aktualna) transmisja modlitwy różańcowej na żywo z Sanktuarium Najświętszego Imienia Jezus w Łodzi, rozpoczynająca się o godzinie 17:30 (w pierwsze soboty miesiąca różaniec odmawiany jest podczas nabożeństwa pierwszosobotniego po zakończeniu wieczornej mszy świętej, około godziny 19:00).
Różaniec i Msza święta
Źródło: Mocni w Duchu Live
Video nie działa? Sprawdź tu
Czytania na Uroczystość +
Czytania na Uroczystość świętego Wincentego Kadłubka (w Sandomierzu i Jędrzejowie)
1. czytanie (Syr 39, 1b-3. 4c-11)
Pan napełni męża uczonego duchem zrozumienia
Czytanie z Mądrości Syracha
Mąż uczony badać będzie mądrość wszystkich starożytnych, a czas wolny poświęci proroctwom. Zachowa opowiadania ludzi znakomitych i wnikać będzie w tajniki przypowieści; wyszukiwać będzie ukryte znaczenie przysłów i zajmować się będzie zagadkami przypowieści.
Przejdzie do ziemi obcych narodów; doświadczy dobra i zła między ludźmi. Przyłoży serce, by od samego ranka zwrócić się do Pana, który go stworzył, i przed Najwyższego zaniesie swą prośbę. Otworzy usta do modlitwy i błagać będzie o przebaczenie swoich grzechów. Jeżeli Pan Wielki zechce, napełni go duchem zrozumienia, on zaś słowa mądrości swej niby deszcz wyleje i w modlitwie wychwalać będzie Pana.
Pokieruje On jego zamiarem i wiedzą. Nad ukrytymy Jego tajemnicami będzie się zastanawiał. Wyłoży swą naukę o umiejętności postępowania i prawem przymierza Pańskiego chlubić się będzie.
Wielu chwalić będzie jego rozum i na wieki nie zniknie: nie zatrze się pamięć o nim, a imię jego żyć będzie z pokolenia na pokolenie. Mądrość jego głosić będą narody, a zgromadzenie wychwalać go będzie. Za życia zostawi imię większe niż tysiąc innych, a gdy spocznie, ono mu wystarczy.
Oto Słowo Boże
Psalm (34 (33), 2-3. 4 i 6. 9 i 12. 14-15 (R.: por. 2))
Po wieczne czasy będę chwalił Pana
Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, *
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem, *
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.
Po wieczne czasy będę chwalił Pana
Wysławiajcie razem ze mną Pana, *
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, *
oblicza wasze nie zapłoną wstydem.
Po wieczne czasy będę chwalił Pana
Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry, *
szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.
Zbliżcie się, synowie, posłuchajcie, co mówię, *
będę was uczył bojaźni Pańskiej.
Po wieczne czasy będę chwalił Pana
Powściągnij swój język od złego, *
a wargi swoje od kłamstwa.
Od zła się odwróć, czyń, co dobre, *
szukaj pokoju i dąż do niego.
Po wieczne czasy będę chwalił Pana
2. czytanie (1 P 5, 1-4)
Paście stado Boże, które jest przy was
Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Piotra Apostoła
Najmilsi:
Starszych, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, po Bożemu: nie ze względu na brudny zysk, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą wspólnoty, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.
Oto Słowo Boże
Aklamacja (Mt 25, 23)
Alleluja, alleluja, alleluja
Sługo dobry i wierny,
wejdź do radości twego Pana.
Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 25, 14-23)
Sługo wierny: wejdź do radości twego Pana
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść:
«Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.
Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.
Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”»
Oto Słowo Pańskie
