
15 lipca 2025. Słowo na wtorek 15 tygodnia zwykłego w roku I. Czytania, Ewangelia, rozważanie, komentarze
15 lipca 2025, Wtorek
Wtorek XV tygodnia zwykłego (rok I) – wspomnienie świętego Bonawentury, biskupa i doktora Kościoła (patron dnia: tu; inne oficjum: tu)
polski patron dnia: błogosławiony Antoni Beszta-Borowski, kapłan i męczennik
Spis treści:
۰ „Słowo na jutro” (~5-35′)
۰ Zoom (~2-3′)
۰ Zielone Pastwisko (~5′)
۰ Homilia (jeśli jest dostępna)
Czytania +
Czytania na wtorek 15 tygodnia zwykłego (rok liturgiczny I)
1. czytanie (Wj 2, 1-15a)
Młodość Mojżesza
Czytanie z Księgi Wyjścia
Pewien człowiek z pokolenia Lewiego przyszedł, aby wziąć za żonę jedną z kobiet z tegoż pokolenia. Kobieta ta poczęła i urodziła syna, a widząc, że jest piękny, ukrywała go przez trzy miesiące. A nie mogąc ukrywać go dłużej, wzięła skrzynkę z papirusu, powlekła ją żywicą i smołą i włożywszy w nią dziecko, umieściła w sitowiu na brzegu rzeki. Siostra zaś jego stała z dala, aby widzieć, co się z nim stanie.
A córka faraona zeszła ku rzece, aby się wykąpać, jej zaś służące przechadzały się nad brzegiem rzeki. Gdy spostrzegła skrzynkę pośród sitowia, posłała służącą, aby ją przyniosła. A otworzywszy ją, zobaczyła dziecko: był to płaczący chłopczyk. Ulitowała się nad nim, mówiąc: «Jest on spośród dzieci Hebrajczyków». Jego siostra rzekła wtedy do córki faraona: «Czy mam pójść zawołać ci karmicielkę spośród kobiet Hebrajczyków, która by wykarmiła ci to dziecko?» «Idź» – powiedziała jej córka faraona. Poszła wówczas dziewczyna i zawołała matkę dziecka. Córka faraona tak jej powiedziała: «Weź to dziecko i wykarm je dla mnie, a ja dam ci za to zapłatę». Wówczas kobieta zabrała dziecko i wykarmiła je. Gdy chłopiec podrósł, zaprowadziła go do córki faraona, i był dla niej jak syn. Dała mu imię Mojżesz, mówiąc: «Bo wydobyłam go z wody».
W tym czasie, kiedy Mojżesz dorósł, poszedł odwiedzić swych rodaków i zobaczył, jak ciężko pracują. Ujrzał też Egipcjanina bijącego pewnego Hebrajczyka, jego rodaka. Rozejrzał się więc na wszystkie strony, a widząc, że nie ma nikogo, zabił Egipcjanina i ukrył go w piasku. Wyszedł znowu nazajutrz, a oto dwaj Hebrajczycy kłócili się z sobą. I rzekł do winowajcy: «Czemu bijesz swego rodaka?» A ten mu odpowiedział: «Któż cię ustanowił naszym przełożonym i rozjemcą? Czy chcesz mnie zabić, jak zabiłeś Egipcjanina?» Przeląkł się Mojżesz i pomyślał: «Z całą pewnością sprawa wyszła na jaw».
Także faraon usłyszał o tym i usiłował zabić Mojżesza. Uciekł więc Mojżesz przed faraonem i udał się do kraju Madian.
Oto Słowo Boże
Psalm (Ps 69 (68), 3. 14. 30-31. 33-34 (R.: por. 33b))
Ożyje serce szukających Boga
Ugrzązłem w błotnej topieli *
i nie mogę znaleźć oparcia,
trafiłem na wodną głębinę *
i nurt mnie porywa z sobą.
Ożyje serce szukających Boga
Panie, modlę się do Ciebie, *
w czas łaski, o Boże.
Wysłuchaj mnie w Twojej wielkiej dobroci, *
w Twojej zbawczej wierności.
Ożyje serce szukających Boga
Jestem nędzny i pełen cierpienia, *
niech pomoc Twa, Boże, mnie strzeże.
Pieśnią chcę chwalić imię Boga *
i wielbić Go z dziękczynieniem.
Ożyje serce szukających Boga
Patrzcie i cieszcie się, ubodzy, *
niech ożyje serce szukających Boga.
Bo Pan wysłuchuje biednych *
i swoimi więźniami nie gardzi.
Ożyje serce szukających Boga
Aklamacja (Por. Ps 95 (94), 8a. 7d)
Alleluja, alleluja, alleluja
Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.
Alleluja, alleluja, alleluja
↑ Ewangelia (Mt 11, 20-24)
Jezus gromi oporne miasta
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza:
Jezus począł czynić wyrzuty miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów, że się nie nawróciły.
«Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły. Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dzień sądu niż wam.
A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz. Bo gdyby w Sodomie działy się cuda, które się w tobie dokonały, przetrwałaby aż do dnia dzisiejszego. Toteż powiadam wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie».
Oto Słowo Pańskie
↑ Rozważanie Ojca Pustelnika
Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (15 wtorek zwykły, rok liturgiczny C I)
Ku czemu płynie życie?
Życie ludzkie ma zawsze jakiś kierunek. To znaczy? Otóż byłem świadkiem dwóch radykalnie odmiennych dróg życiowych. Jedna z nich wyrażała się w pragnieniu samobójstwa. Z tym łączyło się zupełne odrzucenie Boga i pozytywnych wartości. Druga z kolei droga była odejściem od śmiercionośnych idei i pełnym pasji podjęciem wysiłku Miłości Boga. Tak więc życie nie jest statyczne. Nie można go porównać do opuszczonego stawu ze stojącą wodą. Taka metafora nie pasuje nawet do sytuacji, gdzie zewnętrznie nic większego się nie dzieje. Życie najlepiej opisać przy pomocy rzeki. Nieraz nurt jest wolniejszy i nieco ospały; innym razem mamy do czynienia z niemalże górskim rwącym potokiem. Zawsze jednak woda płynie w pewnym kierunku. Nie ma słów, decyzji, postaw „stojących”. Nawet coś najdrobniejszego prowadzi człowieka w określoną stronę.
I tu pojawia się fundamentalne pytanie. Co stanowi morze, ku któremu rzeka naszego życia aktualnie płynie? Są tylko dwie możliwości. Pierwsze „morze” to bezkres Bożej obecności. Drugie „morze” to pusta przestrzeń niebytu, beznadziejna nicość. Nawet jeżeli przed chwilą zrobiliśmy coś szalenie głupiego, to fakt ten nie jest najważniejszy. Na pierwszym miejscu jest to, w którym kierunku porusza się nurt. Jeżeli ku Bogu to otwiera się nadzieja. Nawet w najbardziej przygnębiającej sytuacji mamy powód do radości. Powodem tej radości jest perspektywa Morza Bożej obecności, która przed nami się otwiera.
Prawo kierunkowości życia działa jednak także w drugą stronę. Nawet gdy dokonaliśmy coś niezwykle dobrego, to trzeba być uważnym. Może się bowiem okazać, że to dobro stanie się powodem pogrążania w złym stanie. Klasycznym tego przykładem jest pycha z dokonanego dobrego czynu. Pojawia się realne niebezpieczeństwo popłynięcia ku nicości.
Co z tego wszystkiego wynika? Pewna frapująca prawda. Otóż nie jest najważniejsze, gdzie obecnie jesteśmy. Sedno sprawy polega na tym, ku czemu aktualnie zdążamy. Stwierdzenie pewnego punktowego, statycznego stanu może być bardzo zwodnicze. Dokonałem dobro, a zacząłem niestety zdążać do zła. Upadłem, a jednak potem wyruszyłem ku dobru. Najlepiej oczywiście, jeżeli dokonane dobro zachęca nas do jeszcze większego dobra.
Tak więc nasze życie zawsze płynie jak rzeka. Człowiek ma wielką władzę. Możemy obierać kierunek, w którym zdąża nasze życie. Ku czemu teraz zdążamy?…
16 lipca 2013 (Mt 11, 20-24)
↑ Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.
↑ Komentarze video
↑ Wszystkie poniższe okna video powinny wyświetlać najbardziej aktualny (dzisiejszy) odcinek, czasem trzeba go jednak odszukać w rozwijanej playliście (biała ikonka w oknie video, aktywna po kliknięciu przycisku odtwarzania).
↑ „Słowo na jutro” (~5-35′)
↑ Wprowadzenie do dzisiejszej Ewangelii, proponowane przez Centrum Formacji Duchowej w Krakowie na wieczór poprzedniego dnia, odcinek 1781 dostępny od 20:00 (~5-35′).
„Słowo na jutro”
Źródło: CFD księży Salwatorianów w Krakowie
↑ Zoom (~2-3′)
↑ Od poniedziałku do piątku Zoom Mocnych w Duchu prowadzi o. Remigiusz Recław, Jezuita, a w soboty i niedziele Inga Pozorska, kierownik zespołu Mocni w Duchu (odcinek dostępny od godziny 5:00 rano).
Zoom Mocnych w Duchu
o. Recław SJ/I. Pozorska
Źródło: Mocni w Duchu
↑ Zielone Pastwisko (~4-7′)
↑ Zielone Pastwisko prowadzone przez ojca biskupa Piotra Kleszcza OFM conv., franciszkanina (odcinek na dziś pojawia się koło godziny 0:00).
Zielone Pastwisko
bp Piotr Kleszcz OFM
Źródło: Archidiecezja Łódzka
↑ Homilia (~9-29′)
↑ Dzisiejsza albo najbardziej aktualna homilia księdza kardynała Grzegorza Rysia.
Homilia
Kardynał Grzegorz Ryś
Źródło: Archidiecezja Łódzka