20 lutego 2026, Piątek

Piątek po Popielcu (wspomnienie świętych Franciszka i Hiacynty Marto, dzieci fatimskich) patron dnia: tu

Spis treści:

• Czytania

• Ewangelia

• Rozważanie z Eremu*

• Komentarze video:

۰ „Słowo na jutro” (~5-35′)
۰ Zoom (~2-3′)
۰ Zielone Pastwisko (~5′)
۰ Homilia kard. Rysia

Droga Krzyżowa online →

1. czytanie (Iz 58, 1-9a)

Post należy łączyć z uczynkami miłości

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg:

«Krzycz na całe gardło, nie przestawaj! Podnoś głos twój jak trąba! Wytknij mojemu ludowi jego przestępstwa i domowi Jakuba jego grzechy! Szukają Mnie dzień za dniem, pragną poznać moje drogi, jak naród, który kocha sprawiedliwość i nie porzuca prawa swego Boga. Proszą Mnie o sprawiedliwe prawa, pragną bliskości Boga:

„Czemu pościliśmy, a Ty nie wejrzałeś? Umartwialiśmy siebie, a Ty tego nie uznałeś?”

Otóż w dzień waszego postu wy znajdujecie sobie zajęcie i uciskacie wszystkich swoich robotników. Otóż pościcie wśród waśni i sporów, i wśród niegodziwego walenia pięścią. Nie pośćcie tak, jak dziś czynicie, żeby się rozlegał zgiełk wasz na wysokości.

Czyż to jest post, jaki Ja uznaję, dzień, w którym się człowiek umartwia? Czy zwieszanie głowy jak sitowie i użycie woru z popiołem za posłanie – czyż to nazwiesz postem i dniem miłym Panu?

Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić na wolność uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, do domu wprowadzić biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków.

Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą. Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On rzeknie: „Oto jestem!”»

Oto Słowo Boże

Psalm (Ps 51 (50), 3-4. 5-6b. 18-19 (R.: por. 19b))

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Uznaję bowiem nieprawość moją, *
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, *
a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, *
pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Aklamacja (Por. Am 5, 14)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli,
a Pan Bóg będzie z wami.

Chwała Tobie, Słowo Boże

↑ Ewangelia (Mt 9, 14-15)

Kiedy zabiorą im oblubieńca, wtedy będą pościć

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza:

Po powrocie Jezusa z krainy Gadareńczyków podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: «Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?»

Jezus im rzekł: «Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć».

Oto Słowo Pańskie

Słowo na inny dzień →

↑ Rozważanie Ojca Pustelnika

Rozważanie Ojca Eremity OVE z Eremu Maryi „Brama Nieba” do dzisiejszej Ewangelii (~2-3′) (Piątek po Popielcu, rok liturgiczny A II)

Sens i bezsens postu

Denerwowała się, że mąż jest daleko od Boga. Przekonana o swej pobożności, postanowiła pościć w intencji „bezbożnika”. Gdy z czasem sytuacja nie ulegała zmianie, zaczęła na całego lekceważyć „bezbożnego” męża, któremu nic nie pomaga… Powiedzmy szczerze, niezbyt ciekawy owoc postnych praktyk…

Tak! Rozpoczęliśmy Wielki Post. Warto na początku zastanowić się nad sensem postu. Czy zawsze zbliża do Boga? Pomaga czy szkodzi człowiekowi? Kiedy jest wskazany? Sprawa nie jest oczywista. Wstępnie, warto uwyraźnić dwa zdecydowanie błędne podejścia.

W kulturze konsumpcyjnej dominuje postawa negacji postu. Pojawia się koronny argument, że z życia trzeba jak najwięcej korzystać. „Raz się żyje i nie ma co sobie żałować”. Istnieje tyle różnorodnych ograniczeń, że masochizmem byłoby jeszcze samemu sobie czegoś odmawiać. Post rozumiany jest tutaj jako „bezsensowna strata”; ewentualnie akceptowany jest jedynie ze względów zdrowotnych.

Druga skrajność występuje u części ludzi zaangażowanych religijnie. Tym razem post traktowany jest „magicznie”, na zasadzie „czarodziejskiej różdżki”. Podjęte praktyki w założeniu mają samoczynnie i automatycznie przynieść poprawę sytuacji; bez głębszej analizy, na czym polega dana życiowa trudność. Ponadto bardzo często post traktowany jest jako wyznacznik poziomu religijności. Kto więcej pości, postrzega siebie jako bardziej pobożnego. Brak postów traktowany jest jako objaw duchowej pustki. Takie rozumienie było bardzo rozpowszechnione w religijnych kręgach w czasach Jezusa. Faryzeusze i ascetyczne ugrupowania słynęli z praktykowania wielorakich wyrzeczeń. Dlatego uczniowie ascety Jana zapytali Jezusa: „Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy. Twoi zaś uczniowie nie poszczą?”. Nie mogli pojąć, jak można być głęboko pobożnym bez solidnych postów?

W odpowiedzi Jezus odrzekł: „Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki oblubieniec jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im oblubieńca, a wtedy będą pościć” (Mt 9, 15). To wyjaśnienie pozwala zrozumieć głęboki sens postu. Rezygnacja sama w sobie pozbawiona jest sensu. Chrześcijański post w swej istocie powiązany jest z osobą Jezusa Chrystusa. Jest to środek, aby w swoim sercu wzmocnić tęsknotę za umiłowanym Zbawicielem. Jeśli człowiek nasyca się tylko rzeczami i ludźmi, to wtedy nie ma już Bożych pragnień. Jezus staje się pozornie niepotrzebny. Człowiek popada w iluzję samozaspokojenia. Post ma służyć wyzwoleniu pragnienia miłości, która przenika duszę i ciało. Odmawiam sobie czegoś, aby bardziej kochać. Trzeba mocno podkreślić, że cały Wielki Post jest jednym wielkim przygotowaniem do spotkania z Jezusem Zmartwychwstałym. Konsekwentnie, wszelkie szczegółowe posty będą miały sens, gdy będą pomocą w otwarciu serca na Zmartwychwstałego Pana.

Aby ten cel osiągnąć, niezbędna jest pokora. I tu dostrzegamy wyraźnie błąd faryzeuszy, którzy poprzez post bardzo często popadali w jeszcze większą pychę. Podobny problem pojawił się u wielu ascetów. Rezygnacja powinna wzbudzić jeszcze głębsze poczucie swej kruchości i słabości. Jeśli poszczę i potem mam poczucie bycia lepszym od innych, to taki post zbliża, ale do … szatana! Ale gdy „wyposzczony”, z pokorną niemocą padam na kolana przed Bogiem, skamlając o okruchy Miłosierdzia, to taki post ma wielki sens i jednoczy z Chrystusem.

Trzeba bardzo uważać, gdyż szatan często kusi ludzi poszczących. „Podpuszcza” wskazując na wartość poniesionych wyrzeczeń i „zachwyca się” silną wolą. Gdy poszczący zacznie w to wierzyć, wtedy wpadnie w szpony największego grzechu, jakim jest pycha. W ogóle, jeśli ktoś na serio pragnie podjąć post, to najlepiej najpierw skonsultować planowane wyrzeczenia z kapłanem, a następnie otrzymać błogosławieństwo. I rzecz wielkiej wagi! Gdy jest jakiś problem, to najpierw trzeba starać się go rozwiązać, a nie pościć. Post może być wielką pomocą, ale jako wsparcie uprzedniej modlitwy i roztropnego działania…

7 marca 2014 (Mt 9, 14-15)

↑ Powyższy tekst wraz z ilustracją w całości pochodzi ze strony Eremu Maryi „Brama Nieba”. Pozostałe artykuły z komentarzem Ojca Pustelnika znajdują się TUTAJ.

Modlitwy do świętego Józefa →